Egzystencjalizm jest to kierunek filozoficzny, który narodził się na początku XIX wieku. Jego przedstawiciele zastanawiali się nad sensem ludzkiego istnienia, roli jednostki w społeczeństwie i nierozerwalności śmierci z życiem każdego człowieka. Uważali, że życie jest jednym pasmem absurdów, które przyjmują różną postać, taką, jak choroba, kataklizmy czy wojna. Stanowią one zło, z którym należy walczyć. Owy nurt znalazł szerokie odbicie w literaturze romantyzmu, która była znakomitym nośnikiem poglądów. Do egzystencjalizmu nawiązuje również dramat współczesny Tango Stanisława Mrożka. Utwór przedstawia rodzinę żyjącą w totalnym chaosie, która jest symbolem społeczeństwa. W domu nie panują żadne zasady, ani normy. Takiej wegetacji przeciwstawia się jedynie najmłodszy członek familii, dwudziestopięcioletni Artur. W absurdalnej egzystencji tkwią natomiast jego rodzice Eleonora i Stomil, babcia Eugenia i wujek Eugeniusz a nawet młodziutka kuzynka Ala. Szczytem absurdu ubranego tutaj w duże chamstwo jest postać Edka, przyjaciela domu. Już samo streszczenie Tango ukazuje marazm w jakim tkwi cała rodzina. Jej członkowie są znudzeni i zepsuci, przekroczyli wszystkie granice a ich jedyną rozrywką jest gra w karty. Są całkowicie absurdalni i nic jest w nich normalne, począwszy od ubrań, poprzez zachowanie a na wyposażeniu mieszkania skończywszy. Jedynie młodzieniec symbolizuje tu jednostkę, która przeciwstawia się ich zepsuciu i złu, ale niestety w wyniku podjęcia tego kroku ponosi największą ofiarę. Edek odbiera mu życie. Samo Tango streszczenie ukazuje już ogrom absurdalności rodziny, ale jedynie utwór Mrożka uczyni to z niezwykłą dla autora ironią.
