Takie pytanie to jedna z pierwszych myśli, jaka przychodzi do głowy, gdy słyszy się o tak zwanej przedsiębiorczości akademickiej. Nie stanowi to żadnej innowacji, dlatego że spółki tego rodzaju działają na polskim rynku już dobre kilkanaście lat, jednak dla większości Polaków wciąż są płaszczyzną nie zupełnie zrozumianą. Prawdopodobnie dlatego chwilami budzą zastrzeżenia, takie jak poniższa: czy możliwe jest łączenie nauki i biznesu? Okazuje się, że jak najbardziej tak!

Trochę historii.

Wszystko zaczęło się w U.S.A., gdzie już w drugiej połowie ubiegłego wieku spółki spin off rozpoczęły intensywnie się rozwijać. Do Europy proces ten dotarł dopiero po kilkunastu latach. Interesującą sprawą jest, że pionierem tej działalności był niemiecki wynalazca pewnej odmiany telegrafu Ernst Werner von Simens. Jaki był jednak najważniejszy powód rozgłosu działalności takiego typu? Tą przyczyną była modyfikacja sposobu działania uczelni i innych instytucji badawczych. Przestały być już one enklawami nauki, które stanowiły wartość dla samych siebie i nie do końca przejmowały się praktycznym zastosowaniem wiedzy, jaką przekazują. Nowy typ uczelni wyższych zakładał uczelnie stawiające zarówno na naukę, jak i na zysk, czyli mówiąc w skrócie, nastąpiła komercjalizacja wiedzy. Była to idealna podstawa dla rozkwitu spółek, które za swój cel miały takie nadanie kierunku naukowego dorobku, aby zaczął on przynosić zysk.

Podajmy definicję dla pozbycia się wątpliwości.

Definicja pojęcia spin off na pierwszy rzut oka nie nastręcza znacznych trudności. Spółka takiego rodzaju jest po prostu podmiotem, który oddzielił się od jakiejś większej jednostki, aby prowadzić działalność, która dla jej organizacji matki była z pewnego powodu kłopotliwa lub nawet wręcz niemożliwa. Kłopoty ukazały się dopiero wtedy gdy spółki te zaczęły wyodrębniać się z podmiotów naukowych. Przyjął się pogląd, że tego typu przedsiębiorstwa mają na celu komercjalizację i transfer wiedzy i technologii. Mówiąc prościej: „spin offy” mają zarabiać na tym, co wytworzy uczelnia. Oczywiście z korzyścią dla wszystkich. Dzięki temu przedsiębiorstwa niepowiązane z instytucjami naukowymi mają łatwy dostęp do najnowszych wynalazków, a uczelnie – fundusze na dalszy rozwój.

A jak to wygląda na świecie?

Pod względem ilości i dorobku „firm odpryskowych” prym wiodą oczywiście Stany Zjednoczone. O tym, że taka działalność już od lat ewoluuje tam bardzo gwałtownie świadczy choćby fakt, iż w roku 1980 biura transferu technologii egzystowały przy 25 uniwersytetach, natomiast po dziesięciu latach liczba ta wzrosła do 200! W Europie zaś liderem jest Wielka Brytania. W roku akademickim 2003/2004 przybyło tam aż 133 spin-offów, a dwa lata wcześniej w tym samym okresie powstało ich aż 175.

Nie istnieją żadne obiekcje, że spółki spin off są ogromną szansą dla nauki, gdyż znalazły doskonałe połączenie pomiędzy wiedzą a komercją. Doktor Piotr Tamowicz w książce „Przedsiębiorczość akademicka. Spółki spin off w Polsce” przedstawia kolejne pozytywy spin offów, takie jak poprawa jakości kształcenia na uczelniach, czyli większy nacisk na komercyjne wykorzystywanie zdobytej wiedzy, czy uatrakcyjnienie wybranych kierunków – poprzez propozycję pracy na styku biznesu i nauki dla najambitniejszych studentów.

Jakub Wiśniewski

Komiksy kojarzą nam się przede wszystkim z postaciami Supermana, Batmana czy Spider-Mana. Przygody superbohaterów od lat zachwycają czytelników na całym świecie, a ich filmowe adaptacje zarabiają miliony. Do grona zekranizowanych komiksów dołączył jeszcze jeden: być może nie tak znany, a już z pewnością niemający szans na podbicie box-office. Jednak wyreżyserowane przez Marjane Satrapi i Vincenta Parronaud „Persepolis” to historia, która długo pozostanie w pamięci widzów.

Iran, czasy rewolucji islamskiej. Małą Marjane poznajemy w chwili, gdy państwem wstrząsa fala demonstracji i zamachów. Dziewczynka opowiada nam o Białej Rewolucji, wprowadzeniu stanu wojennego, o Chomeinim, a także wyniszczającej wojnie z Irakiem. Tę dziewięćdziesięciominutową lekcję historii wsparto przedstawieniem osobistych przeżyć głównej bohaterki. Dzieciństwo Marjane jest jednak, mimo warunków, w jakich przychodzi jej dorastać, pozornie normalne. Dziewczynka kocha Bee Gees (nie znosi ABBY), chodzi w adidasach, bawi się z rówieśnikami, a także skrycie marzy o zostaniu prorokinią. Tak, jak nastolatki na całym świecie, przeżywa pierwszą miłość i poznaje trudy dojrzewania.

W przypadku „Persepolis” ciężko mówić o oryginalności scenariusza: jest nim przecież autentyczna biografia autorki, a główna bohaterka to postać z krwi i kości. Historię uzupełniają sprawnie wplecione elementy humorystyczne, podkreślające osobisty stosunek Marjane do opisywanych wydarzeń. Dzięki temu „Persepolis” nie jest kolejną smutną opowieścią o tym, jak ciężko żyje się w czasach wojny i politycznych przepychanek. Ciekawie wypada również konfrontacja irańskiej kultury ze światem Zachodu, m.in. posłużenie się hitem z trzeciej części Rambo „Eye Of The Tiger”, w celu pokazania walki z przeciwnościami losu. Uwidacznia to odrębność Irańczyków, a równocześnie uświadamia nam, jak bardzo pragną choć odrobiny normalności.

Oszczędna, częściowo kolorowa, w większości jednak czarno-biała animacja podkreśla konieczność skupienia się na treści filmu, a mniej na zabiegach formalnych. Mimo to oczarowuje widza prostotą i przejrzystością. Wydaje mi się, że każdy początkujący reżyser powinien zapoznać się najpierw ze sztuką rysowania komiksów, które uczą kompozycji kadru, prowadzenia kamery oraz operowania obrazem. „Persepolis” jest przykładem świetnie zmontowanego dzieła, które zachwyca nie tylko opowiedzianą historią, ale też świetną realizacją.

Bohaterom filmu głosów użyczyły gwiazdy francuskiego kina m.in. Catherine Deneuve, jej córka Chiara Mastroianni oraz Danielle Darrieux. Nie one są tu jednak ważne. Po zakończeniu projekcji głosów praktycznie nie pamiętamy, a przed oczami pozostają wstrząsające obrazy oraz poruszająca opowieść, która miejscami przywodzi na myśl historię naszego kraju. To podobieństwo między losami Polski i Iranu pozwala utożsamić się z główną bohaterką. Odrzucenie kultury Zachodu, restrykcje, zakazy, nakazy, ograniczenia wolności, to wszystko, co my przezwyciężyliśmy, a z czym Irańczycy muszą zmagać się na co dzień.

Autorom „Persepolis” udało się uniknąć, częstego przy tego typu historiach, popadania w pompatyczność, żerowania na emocjach, wzruszania na siłę. Z jednej strony jest to film wojenno-polityczny, z drugiej – bardzo osobista opowieść o życiu normalnych ludzi, których nigdy nie zapytano, gdzie pragnęliby się urodzić. Według polskiego scenarzysty, Piotra Wereśniaka, temat filmu powinno dać się przedstawić w jednym zdaniu. Spróbujmy. „Persepolis” to film o walce. Walce o własne przekonania, niezależność, autonomię jednostek, o miłość zarówno do ludzi, jak i do własnego kraju.

Niezmiernie trudno jest mi oceniać filmy biograficzne – nie można przecież nikogo winić za to, że miał nieciekawe życie. Z historią Marjane Satrapi tego problemu nie ma. To pełna ciepła opowieść, która powinna stanowić przykład dla wszystkich walczących o lepsze jutro.

Autor Aleksandra Chmielewska 

Więcej recenzji znajdziecie na stronie 

Dlaczego przez jakiś czas funkcjonowały dwa Uniwersytety Warszawskie? Czy życie naukowca na Uniwersytecie Warszawskim jest bezpieczne? Odpowiedź na te i wiele innych pytań będzie można poznać w czasie cyklu wykładów poświęconych historii UW. Wykłady zorganizowane przez Muzeum UW mają przybliżyć studentom i pracownikom naszej uczelni jej fascynującą historię.

Program wykładów:

21 stycznia 2008 r
Dr Robert Gawkowski: Uniwersyteccy studenci sprzed lat

Mury naszej Alma Mater opuściły juz setki tysięcy absolwentów. Niektórzy z nich stawali się znanymi ludźmi w świecie nauki, polityki czy dziennikarstwa. Kilku otrzymało Nagrodę Nobla, a setki maja swoje biogramy w najbardziej poczytnych encyklopediach świata. To właśnie o ex-studentach UW będzie ten wykład. W trakcie wykładu dowiemy się również jak żyli warszawscy studenci począwszy od 1816 roku.

12 lutego 2008 r.
Dr Robert Gawkowski: Uniwersyteckiego żywota niebezpieczne przypadki

Bywały dni, gdy różnego rodzaju kataklizmy zagrażały naszej uczelni. Nieprzewidywalny los sprawiał, ze teren UW był świadkiem dramatycznych wydarzeń, o których na pierwszych stronach pisały gazety.

11 marca 2008 r.
Dr Tomasz Strączek: Kobiety na Uniwersytecie Warszawskim

Przez niemal sto lat na UW mogli studiować tylko mężczyźni. W 1915 r. uczelnia została otwarta również dla kobiet. Od tej chwili także one w istotny sposób wpływały na losy tworzonej na naszym uniwersytecie nauki. Wykład dotyczy fragmentów tej fascynującej historii.

14 kwietnia 2008 r.
mgr Tomasz Bohun: Uniwersytet Warszawski razy dwa

Mało kto wie, ze w latach 1915-1917 funkcjonowały dwa Uniwersytety Warszawskie. Jeden w Rostowie nad Donem, dokąd ewakuowano rosyjskich studentów i profesorów i drugi w Warszawie, w swej historycznej kolebce. O tych mało znanych dziejach będzie ten wykład.

13 maja 2008 r.
Dr Robert Gawkowski: Pionierzy akademickiego sportu

Wykład z okazji zbliżającej się rocznicy 100 – lecia AZS
O początkach sportu na UW wiemy wciąż niewiele, a przecież w 1916 r. wielki mecz lekkoatletyczny miedzy studentami Politechniki a Uniwersytetu ściągnął na stadion tłumy. Wówczas to, zwycięzcą chodu maratońskiego na trasie Grójec – Warszawa, stał się bohaterem studenckiej (i nie tylko) Warszawy. O sukcesach i porażkach pierwszych uczelnianych sportowców będzie ten wykład.

Wszystkie wykłady odbywają się w Sali Senatu w Pałacu Kazimierzowskim o 17:00.

info zaczerpnięte ze strony Uniwersytetu Warszawskiego

Przed przystąpieniem do planowania harmonogramu warto odpowiedzieć sobie na kilka zasadniczych pytań:
1. Czego będę się uczyć?
2. Po co się tego trzeba uczyć? Jakie są moje cele uczenia się?
3. Na kiedy mam się nauczyć danego materiału?
4. W jakim czasie, czyli jak dużo czasu mam na naukę?
5. Gdzie zamierzam się uczyć?
6. Jakimi sposobami pragnę się uczyć?
7. Czy będę się uczyć z innymi osobami?
8. Co sprzyja realizacji uczenia się, jakie zastosuję wzmocnienia motywacji?
9. Co utrudnia i ogranicza uczenie się?

Plan możemy rozpisać sobie w sposób bardzo schematyczny, albo w układzie, do którego jesteśmy przyzwyczajeni. Planując każdą swoją pracę, warto zwracać szczególną uwagę na uwzględnianie tych godzin w czasie dnia, kiedy uczy nam się najlepiej.

Po trzecie – miejsce
- organizujemy przestrzeń wokół siebie w przyjazny sposób.
- wietrzymy pokój
- siedzimy na wygodnym krześle o odpowiednim kształcie i wysokości
- dbamy o porządek
- oświetlenie organizujemy z lewej strony ciała
- rezygnujemy z towarzystwa osób, które nam przeszkadzają.

Po czwarte – prawa pamięci
Ucząc się, warto wziąć pod uwagę cztery podstawowe prawa pamięci.

1. Efekt początku – najwięcej zapamiętujemy tuż po rozpoczęciu nauki.
2. Efekt końca – pod koniec “naukowego posiedzenia” nasza zdolność koncentracji znów wraca do wysokiego poziomu.
3. Efekt odmienności – skutecznie zapamiętujemy to, co znacząco różni się od reszty, odbiega od ustalonych schematów.
4. Efekt powtórzeń – treści powtarzające się, podobne zostają zapamiętywane skuteczniej niż jednostkowo wymienione

Po piąte – wszystkie zmysły!
Uczymy się więc w sposób „polisensoryczny”, czyli za pomocą wielu zmysłów:
- patrząc
- słuchając
- dotykając
- twórczo notując (tradycyjna „ściągawka” ma właśnie sens jako
forma osobistej notatki!)
- rysując
- chodząc (ruch sprzyja lepszej pracy mózgu)
- wyobrażając sobie obrazy i kompozycje skojarzone z treścią (np. ćwiczenia wyobraźni)
- podśpiewując rytmicznie i z rymami
- dyskutując z kimś na dany temat
- tłumacząc to, czego się uczymy, komuś innemu

Po szóste – notatki!
Najczęstszą formą wspomagającą celowe i zorganizowane zapamiętywanie, uczenie się, jest notowanie.

Celem notowania jest:
-ułatwienie koncentracji uwagi na przerabianym temacie,
-lepsze uporządkowanie informacji w naszej głowie,
-systematyzację materiału oraz trwalsze zapamiętywanie.

Notując w trakcie wykładu, pogadanki, referatu, odczytu możemy zastosować te wskazówki:
- nie notujmy wszystkiego – zapisujmy tylko najistotniejsze informacje i wypunktujmy je
- Notujmy na oddzielnych kartkach i tylko na jednej stronie, aby łatwiej porządkować, grupować notatki i wprowadzać uzupełnienia.
- Stosujmy formę graficzną, przejrzystą i czytelną,
- Uwzględniajmy przestrzenne rozmieszczenie tekstu,
- Operujmy wielkością liter i wyrazów,
- Uwzględniajmy marginesy i światła między wierszami,
- Operujmy kontrastami, podkreśleniami, akapitami itp.

Mapy Myśli
Niezwykle skuteczny sposób notowania to “Mapy Myśli”. Są one popularną, techniką opracowaną przez Tony’ego Buzana. Możemy tworzyć je szybciej niż tradycyjne notatki, a dzięki ich wizualnemu charakterowi łatwiej przeglądać i zapamiętywać. Mapa Myśli składa się z centralnego wyrazu-pojęcia. Wokół centralnego wyrazu rysujemy od kilku do kilkunastu głównych pojęć, które odnoszą się do środkowego pojęcia.
Mapy Myśli odzwierciedlają sposób działania mózgu – organizacja Map Myśli przypomina sposób w jaki mózg organizuje pojęcia. Pamięć działa poprzez skojarzenia – każde pojęcie ma wiele połączeń z innymi. Mapy Myśli pozwalają zaprezentować na papierze, skojarzenia – przez co lepiej je zapamiętać. Mapy myśli zawierają tylko “słowa klucze” i “obrazy-klucze” (które kojarzą się z wieloma innymi informacjami), umożliwiając umieszczenie o wiele większej ilości informacji na pojedynczej stronie.
Używajmy “skrótów myślowych”, Mapy Myśli powinny być zwięzłe. Dlatego wprowadzamy słowa-klucze i – kiedy to możliwe – rysunki. Rysunki łatwiej zapamiętujemy niż słowa. Używajmy kolorów do wyróżnienia pojęć, strzałek, ikon, i innych wizualnych pomocy dla pokazania zależności pomiędzy różnymi elementami. Mapy Myśli nie zastąpią zwykłych notatek – szczególnie gdy potrzebujemy zanotować szczegóły. Są jednak znakomitym uzupełnieniem zwykłych notatek.
To tylko kilka popularnych i skutecznych metod optymalizujących naukę. Pamiętajmy, że wiedza bez praktyki jest niewiele warta – do pełnego nauczenia się tych technik potrzebujemy doświadczenia. Praktyczne umiejętności efektywnej nauki możemy zdobyć dzięki zajęciom i ciekawym kursom prowadzonym praktycznie w każdym mieście Polski, które skutecznie uczą tych technik.

Poradnik został przygotowany przez:

www.mem.waw.pl

W dniach 18-20.01.2008 roku w Kinotece odbędzie się przegląd filmów Charlesa Chaplina. Zobaczyć będzie można takie obrazy, jak Brzdąc, Gorączka złota, czy Dyktator. To niewątpliwa okazja, by przypomnieć sobie twórczość jednej z najwybitniejszych postaci światowego kina.                              

Program pokazów: 

18 stycznia godz. 18:00 BRZDĄC

19 stycznia godz. 18:00 GORACZKA ZLOTA

20 stycznia godz. 17:00 DYKTATOR

Brzdąc powstał w 1921 roku. Wielu wielbicieli Chaplina uważa go za jeden z najlepszych i najbardziej osobistych jego obrazów. Reżyser rzucił się w wir realizacji tego filmu w ledwie kilka miesięcy po śmierci swojego pierwszego dziecka. Synek jego i młodziutkiej aktorki Mildred Harris, zmarł po trzech dniach od urodzenia. Dziesięć dni po pochowaniu własnego dziecka Chaplin zaczął robić w swoim studiu przesłuchania dla małych aktorów. Całkowicie pochłonął go nowy pomysł na film, w którym włóczęga stałby się zastępczym ojcem dla porzuconego dziecka. Oficjalna premiera filmu odbyła się w lutym 1921. Projekt okazał się niezwykłym sukcesem, a siedmioletni Jackie Coogan grający tytułowego Brzdąca stał się światową gwiazdą, honorowaną przez królewskie rodziny, prezydentów, a nawet samego papieża.

Gorączka złota przyniosła Chaplinowi pierwsze nominacje do Oscara w kategoriach: Najlepsza Muzyka i Najlepszy Dźwięk. Film obfituje w klasyczne już sceny komediowe.
Chociaż pomysł na tę komedię zrodził się z bardzo niekomediowych źródeł. Jest efektem oglądania przez Chaplina zdjęcia z wyprawy tysięcy ludzi po opętanych “gorączką złota” do słynnego Klondike w 1896 roku. Jedna z najsłynniejszych i najzabawniejszych sekwencji, w której Włóczęga i “Wielki” Jim zostają zasypani przez śnieżną nawałnicę i odcięci od świata zainspirowana została prawdziwa tragedią. W czasie ujęcia Charlie w oczach przyjaciela przybiera postać smakowitego kurczaka, sam zaś gotuje i zjada swój but. To luźna trawestacja tragedii w Donner Party w 1846 roku, kiedy grupa imigrantów zasypana śniegiem w górach Sierra Nevada była zmuszona do jedzenia własnych butów i martwych ciał swoich kolegów. Chaplin, który zawsze wierzył, że tragedia i komedia nie wykluczają się wzajemnie, postanowił przetworzyć te mrożące krew w żyłach opowieści w komedię.

Dyktator, był filmem wyklętym i zakazanym w prawie całej Europie, był bowiem ciosem wymierzonym bezpośrednio w hitleryzm. Dyktator rodził się gdy faszyzm dopiero pokazywał swoje bandyckie oblicze, ale premierę miał już w trakcie II wojny światowej. Pomysł na film powstał, gdy przyjaciel Chaplina, Alexander Korda, zauważył, że sceniczny wizerunek aktora przypomina wygląd Adolfa Hitlera. Chaplin postanowił wykorzystać te podobieństwo, by zaatakować nazistowską ideologię. Hitler zabronił projekcji obrazu na terenie całych Niemiec i we wszystkich okupowanych państwach. Ciekawość jednak zwyciężyła – sam dyktator obejrzał film dwa razy. Chaplin mówił potem, że dałby wszystko, żeby wiedzieć, co Hitler sądził o filmie. Film zdobył aż 5 nominacji do Oscara w kategoriach: najlepsza rola męska, najlepsza męska rola drugoplanowa, najlepsza muzyka, najlepszy film i najlepszy scenariusz oryginalny i wiele innych nagród.

info zaczerpnięte ze strony Kinoteki

JAK ROZLICZAĆ KOMUNIZM?
(komunizm i działalność opozycyjna/ komunizm w dzisiejszej polityce)

prof. Karol Modzelewski,
Paweł Zalewski,

debata będzie miała formę swobodnej dyskusji przy piwie w pubie Skipper w podziemiach BUWu (ul. Dobra 56/66). Zaczynamy w piątek (18.01.2008) o godzinie 18.30.

Nastał Nowy Rok, a wraz z nim nowe możliwości. To najlepszy czas, żeby wreszcie zmotywować się do działania. Jeśli masz głowę pełną pomysłów, jesteś kreatywny, konsekwentny w działaniu i chcesz wesprzeć szeregi uniwerek.com- napisz do nas na filemonia@uniwerek.com. Opowiedz krótko o swoich pomysłach- co mógłbyś wnieść do naszej Redakcji.

Czekamy na Ciebie!!!

Redakcja uniwerek.com

Patrz strona : www.taniec-uw.pl
Zapraszam – Edward Krajewski – st. wykładowca SWFiS Uniwersytetu Warszawskiego

Wielkimi krokami zbliża się sesja dlatego warto pomyśleć w jaki sposób zapenić odpoczynek szarym komórkom
Najlepiej wybrać się na imprezę gdzie czekają nas Was niespodzianki, coś na ząb i masa dobrej zabawy

Niech żyje bal !!

-bal maskowy
data:18 I 2008 (piątek)
miejsce:CDQ ul.Burakowska 12
(Rondo Radosława)

Ceny biletów:
6 złotych w przedsprzedaży
8 złotych na bramce

NAPÓJ W CENIE BILETU !!

Bilety do nabycia w Zarządzie Samorządu Studentów Uniwersytetu Warszawskiego ul. Krakowskie Przedmieście 24 p.20 na małym Dziedzińcu i w Samorządach jednostkowych.

ZAPRASZAMY !